Persoonlijke verhalen over psychische kwetsbaarheid, veerkracht en herstel staan centraal in de expositie ‘Limburg Openhartig in Beeld’. De tentoonstelling is te zien in het Huis van de Gemeente in Panningen. Met kunstwerken en persoonlijke verhalen willen de deelnemers het gesprek over mentale gezondheid op gang brengen.
Tijdens de opening van de expositie werd stilgestaan bij het taboe dat nog altijd rust op psychische problemen. Via kunstwerken krijgen bezoekers een inkijkje in de levens van mensen die te maken hebben gehad met onder meer depressie, psychoses, angst en dwang. Door QR-codes bij de kunstwerken te scannen, kunnen bezoekers de persoonlijke verhalen beluisteren.
Een van de deelnemers is Paul. Hij heeft een actief leven met vrienden, muziek, sport en zijn werk als ervaringswerker. Toch kende hij ook periodes waarin verwarring en angst de overhand namen. Over zijn ervaringen met psychoses naar buiten treden, vond hij niet gemakkelijk.
"Je vraagt je toch af wat mensen ervan vinden. Er zullen echt wel mensen zijn die er niet op een positieve manier naar kijken", vertelt Paul. Toch besloot hij zijn verhaal te delen, in de hoop anderen daarmee te helpen. "Ik geloof heel erg in dat openheid leidt tot meer openheid. En door die openheid ontstaat er ook meer begrip."
Volgens Paul weten veel mensen niet wat een psychose inhoudt. Juist daarom vindt hij het belangrijk om erover te praten en vooroordelen weg te nemen.
Ook Jolijn deelt haar persoonlijke verhaal tijdens de tentoonstelling. Ze groeide op met het gevoel dat ze nooit goed genoeg zou zijn. Later leerde ze hoe ze kracht kon halen uit haar ervaringen. Ze hoopt dat de expositie mensen aanmoedigt om eerlijker te zijn over hun gevoelens. "We zijn allemaal heel snel in roepen dat het goed gaat, terwijl het misschien helemaal niet zo goed gaat."
Volgens de deelnemers is er nog veel werk te doen om het stigma rondom mentale gezondheid te verminderen. Door persoonlijke ervaringen zichtbaar en bespreekbaar te maken, hopen zij dat mensen elkaar beter leren begrijpen.
De belangrijkste boodschap van de tentoonstelling is om meer naar elkaar om te kijken. Niet meteen invullen wat een ander nodig heeft, maar oprecht belangstelling tonen. "Sta even wat langer stil bij elkaar. Zonder meteen in te vullen wat iemand nodig heeft. Vraag dat gewoon aan iemand: wat heb je nodig? Wat kan ik voor je betekenen?"
