De huisartsenzorg in de regio kraakt in haar voegen. Praktijken zitten vol, wachttijden lopen op en nieuwe inwoners vinden steeds vaker geen vaste huisarts meer. Tegelijkertijd vergrijst de bevolking in hoog tempo en groeit het tekort aan zorgmedewerkers richting 2032 naar duizenden. In een verkiezingsdebat gingen lokale lijsttrekkers en kandidaten met elkaar in gesprek over de vraag wat de gemeente concreet kan doen.
Aan tafel zaten Natasja Vaasen (CDA Peel en Maas), Frits Berben (PvdA/GroenLinks), Wouter Hunnekens (D66 Peel en Maas), Kevin Steeghs (VVD Peel en Maas), Tijs van Lierop (kandidaat Lokaal Peel en Maas) en Paul Sanders (BBB Peel en Maas).
Praktijken vol, regio vergrijst
De problematiek is zichtbaar in de hele regio waar meerdere praktijken een patiëntenstop hebben. Nieuwe bewoners die zich willen inschrijven, krijgen vaak nul op het rekest. Daarbovenop komt de dubbele vergrijzing: in 2040 is naar verwachting bijna een derde van de inwoners 65-plus. Het aantal 80-plussers stijgt fors. Meer chronische aandoeningen en mentale problematiek vergroten de zorgvraag, terwijl gezondheidsachterstanden hardnekkig blijven. De boodschap vanuit de huisartsen is helder: zonder ingrijpen loopt het systeem vast.
Ruimte voor zorg bij nieuwbouw
Een van de belangrijkste discussiepunten was woningbouw. Nieuwe wijken betekenen nieuwe inwoners, maar voorzieningen groeien niet automatisch mee. Meerdere kandidaten pleitten ervoor om bij gebiedsontwikkeling standaard ruimte te reserveren voor gezondheidscentra en huisartsenpraktijken. Volgens Vaasen moeten zorgprofessionals “aan de voorkant” betrokken worden bij bouwplannen. Berben noemde het onacceptabel dat de realisatie van een gezondheidscentrum soms zeven jaar duurt. “Dat is veel te lang.” Ook Kevin Steeghs benadrukte dat de gemeente bij uitbreidingsplannen niet alleen naar winkels en infrastructuur moet kijken, maar ook naar basisvoorzieningen als een huisarts.
tekst gaat verder onder de video
Minder bureaucratie
Paul Sanders legde de nadruk op regeldruk. Volgens hem worden huisartsen en zorgaanbieders onnodig belast met dubbele controles en administratieve eisen. Hij noemde het voorbeeld van een mantelzorgindicatie waarvoor eerst een huisarts en daarna opnieuw een controleur wordt ingeschakeld. “Dat kost tijd, energie en uiteindelijk zes weken.”
Sanders pleitte ervoor om gemeentemedewerkers vaker in de praktijk mee te laten lopen om knelpunten te ervaren. Hunnekens plaatste daarbij de kanttekening dat veel regels voortkomen uit landelijke wetgeving. Toch was er brede erkenning dat ook lokaal procedures korter en eenvoudiger kunnen.
Investeren in welzijn en preventie
Van Lierop legde het accent op preventie en welzijnswerk in de dorpen. Volgens hem moet de gemeente sterker inzetten op sociale netwerken, zodat zorgvragen eerder en buiten de spreekkamer worden opgepakt. “Wat je aan de voorkant investeert, merk je aan de achterkant.”
Hunnekens voegde daaraan toe dat gezondheid niet alleen een medische kwestie is. Groene woonwijken, toegankelijke sport en cultuur en aandacht voor mentale gezondheid zijn volgens hem minstens zo belangrijk om de druk op de zorg te verlagen.
Vooruitkijken naar woonzorg
Een ander terugkerend thema was de woonzorgopgave. Doordat verzorgingshuizen grotendeels verdwenen zijn, blijven ouderen langer thuis wonen, vaak met complexe zorgvragen. Dat legt extra druk op mantelzorgers en huisartsen.
De oproep uit het debat: kijk vooruit en ontwikkel woonvormen waar zorg geconcentreerd kan worden aangeboden. Dat zou zowel de kwaliteit van leven verbeteren als de efficiëntie van zorg vergroten. Tegelijkertijd kan doorstroming van ouderen naar passende woonprojecten grotere woningen vrijmaken voor gezinnen.
