De bewoonster, die in eerste instantie even twijfelde om de deur te openen, liet Nic en de cameraman toch met een glimlach binnen. “Je hoort zoveel tegenwoordig, dus ik twijfelde echt even,” vertelt ze. “Maar ik vond het uiteindelijk hartstikke leuk dat jullie langskwamen.”
Een hobby die uitgroeide tot een blikvanger
De porseleinverzameling blijkt een uit de hand gelopen hobby. De kunstenares verzamelt al jaren wit porselein, niet vanwege merken maar vanwege de vormen. “Als ik iets leuk vind, koop ik het. Meestal gewoon bij de HEMA, Blokker of op een markt. Het hoeft geen dure kunst te zijn om mooi te zijn,” legt ze uit. De reeks potten en kannen achter het raam vormt samen een rustig, ritmisch geheel waar ze zichtbaar trots op is.
Een huis gevuld met kunst
Eenmaal binnen werd duidelijk dat de porseleinverzameling slechts het topje van de ijsberg is. De muren van haar woning hangen vol met tekeningen, portretten en schilderijen. Symmetrie en ritme spelen daarbij een belangrijke rol. Dat heeft ze te danken aan haar inmiddels overleden man, die architect was en werkte met reeksen zoals die van Fibonacci. “Hij zei altijd: vormen moeten kloppen. En dat is blijven hangen.”
In de woonkamer hangen persoonlijke werken: een portret van haar moeder, tekeningen van haar dochter en kleinkinderen, en studies van dieren. Elk werk draagt een eigen verhaal.
Zelfportretten en modeltekenen
De rondleiding eindigt in haar atelier op de bovenste verdieping. Daar werkt ze vrijwel dagelijks aan nieuwe tekeningen en schilderijen. Momenteel is ze bezig met een reeks zelfportretten. “Ik schilder meestal zo’n twee uur achter elkaar. Daarna ga ik wandelen. Het moet ontspannen blijven, anders verkramp je.” Aan de muur hangen tientallen modellen die ze maakte tijdens vaste teken- en schildermomenten. “Tegenwoordig willen mannen niet meer poseren,” zegt ze lachend. “Gelukkig de vrouwen wel.”
Een spontaan en warm bezoek
Wat begon als een opmerkelijke etalage, groeide uit tot een openhartige ontmoeting in een huis vol kunst en persoonlijke verhalen. Nic kijkt terug op een bijzonder fijn bezoek. De kunstenares zelf was blij verrast: “Leuk dat jullie even binnenkwamen. Dit is mijn wereld, zo leef ik hier.”
