Vanuit hun standpunt, begrijpen we dat. Als je inderdaad China wil voorzien van varkens (totdat ze dat zelf op veel grotere schaal doen) en we ons voedsel vooral naar het buitenland brengen dan is veel, goedkoop en snel produceren een must.
Wat dan even niet meegerekend wordt, is de prijs die we allemaal samen betalen voor die productiemethoden. Immers, door al het gebruik van pesticiden vervuilt onze grond en ons water en juist dat water moet dan weer gezuiverd worden voor ons drinkwater tegen steeds hogere kosten. De milieuschade en de schade aan de biodiversiteit kost ons nu al erg veel geld. Het stikstofoverschot legt allerlei activiteiten stil, waaronder de bouw. De aanleg van nieuwe natuur kost ons naast geld ook hoofdbrekens.
Die kosten, die wij allemaal via het belastingstelsel dragen, zijn beduidend hoger dan de extra kosten van het minder, maar beter produceren van ons voedsel. Bovendien moeten we ons realiseren, dat de schade die pesticiden aan mensen berokkenen de gezondheidszorg nog eens extra belast. Parkinson, bijvoorbeeld door gebruik van glyfosaat en naar onlangs het RIVM bekend maakte, werkt het gebruik van pesticiden óók negatief op de resistentie van de mens tegen schimmelinfecties. Om van de afname van het aantal insecten, met name de bijen, maar te zwijgen.
“In Limburg is geen enkel beekje of riviertje schoon, nog steeds niet. Arme vissen.”
Dat werkt rechtstreeks op ons ecosysteem: insecten worden gegeten door vogels en minder insecten betekent minder vogels en in het geval van de bijen zelf rechtstreeks: bijen zijn onze gratis bestuivers. Bestrijdingsmiddelen in het water betekent overigens ook iets voor het waterleven: in Limburg is geen enkel beekje of riviertje schoon, nog steeds niet. Arme vissen. En zuiver drinkwater winnen wordt ook steeds moeilijker en duurder!
Onze fractie wordt vaak verweten, dat wij ‘tégen de boeren zijn’. Dat is een hardnekkig misverstand. Wij zijn tegen verwoestende productiemethoden, maar vóór boeren die samen met -en niet tegen- de natuur produceren. Op een natuur- en diervriendelijke manier. En ja, dat kan duurder zijn dan ons voedsel nu is. De prijs van doorgaan op de ouderwetse, manier is echter veel hoger en die prijs betalen niet alleen wij, maar ook onze kinderen en kleinkinderen.
Dat kan en moet anders; overal in het land beginnen jonge boeren dit ook anders te doen. Daarbij moet de overheid de helpende hand toesteken, want die transitie is lastig en kostbaar. Dat doet de Rijksoverheid nu niet. Maar intussen kunnen wij in Peel en Maas wel vast aan de slag. Geen bestrijdingsmiddelen meer op onze pachtgronden, natuurvriendelijke boeren krijgen voorrang bij de pacht, een verbod op spuiten van giftige stoffen direct aan de kernranden, bij scholen en sportvelden. Een verbod op de lelieteelt en andere sierteelten die enorme hoeveelheden gif nodig hebben, geen grondwater meer onttrekken aan de rand van de Peel en een meldingsplicht voor bestrijdingsmiddelen voor gewassen op de akkers, zodat we weten welke cocktails van middelen er op de velden gespoten worden. Hulp – ook financieel – voor boeren die extensievere veeteelt willen invoeren en geen ruimte meer voor intensieve veehouderijen.
Zomaar wat ideeën die wij hebben om Peel en Maas schoner, mooier, gezonder en beter te maken. Het kan.
Annigje Primowees
Raadslid PvdA/GroenLinks
Omroep P&M plaatst columns van de politieke partijen. Deze column is ingezonden door PvdA/GroenLinks.
