"Ik zag de rector zelden in de school," vertelt Mooren. "Dat vond ik opmerkelijk. En dus tekende ik een karikatuur van hem, met daaronder de tekst: ‘I am the greatest.’” Maar voordat hij de tekening kon ophangen, stuitte hij op de conciërge. Die waarschuwde: “Zou je dat wel doen? Misschien kun je beter eerst toestemming vragen aan de rector.” Wat volgde was een ongemakkelijke wandeling – drie trappen omhoog – naar het lokaal waar de karikatuur stond opgesteld.
Dat kun je niet maken
De rector bekeek het werk zwijgend. Na twee minuten vroeg Mooren wat hij ervan vond. “‘Dat kun je toch niet maken,’ zei hij uiteindelijk. Vooral die tekst – die stak.” Mooren bood aan de tekst weg te halen. Maar dat was niet voldoende: de rector eiste dat de karikatuur volledig verdween. “En toch heb ik hem laten staan,” zegt Mooren droogjes.
Later volgden ook karikaturen van de twee conrectoren. Eén van hen kreeg het onderschrift ‘Deze plank zit verkeerd’, verwijzend naar een plank die scheef boven zijn hoofd hing. Alle drie de tekeningen bleven in Moorens lokaal staan – tot het einde van het schooljaar.
Feest
Tijdens een feest aan het einde van dat schooljaar vroeg een collega of hij de karikaturen mocht meenemen. “Hij wilde spullen verzamelen voor het feest,” zegt Mooren. “En dus legde hij ze op tafel – midden in het feestgedruis.” De reacties logen er niet om: luid gelach, een gierende docentenkamer, en een sfeer die er alleen maar vrolijker op werd.
Maar de volgende ochtend was de rector minder gecharmeerd. “Hij zei: ‘Je zou die karikaturen toch mee naar huis nemen?’” De misser kostte Mooren een officiële waarschuwing, en hij kreeg een brief waarin stond dat de karikaturen nooit meer op school mochten worden getoond.
Lesprogramma
Toch eindigde het verhaal niet in mineur. De rector, hoe kritisch ook, gaf uiteindelijk een suggestie die het tij keerde: waarom niet karikaturen maken van anderen, en er een lesprogramma van maken? En dat gebeurde. Mooren maakte tekeningen van de mentoren van de drie havo-klassen en gaf zijn leerlingen de opdracht zelf karikaturen te tekenen. Er ontstond een lesproject.
"En toen mocht ik de oorspronkelijke karikaturen tóch ophangen – inclusief eentje van mezelf, die ik erboven plaatste. Bezoekers die niet wisten wie de directeur was, wezen vaak naar mijn karikatuur en dachten: dát moet hem zijn."
Weghalen
Een maand lang hingen de karikaturen in de school, tot uiteindelijk het verzoek kwam om ze toch maar weer weg te halen. “Want,” zei men, “het is toch geen gezicht als mensen van buiten hier komen.”
