In Meijel lag na de oorlog jarenlang een noodbegraafplek

In het najaar van 1944 werd er zwaar gevochten in de omgeving van Meijel, wat leidde tot veel slachtoffers. Pouls schat dat er in dit gebied honderden doden vielen als gevolg van de intense gevechten tussen de geallieerde en Duitse troepen.

De gesneuvelde soldaten werden destijds ter plaatse begraven in noodgraven. Met een simpele schop werden kleine graven gegraven, bedekt met zand en voorzien van een houten kruis en de helm van de overledene. Langs de Nederweerterdijk en de Astenseweg lagen rijen van dergelijke graven, met tientallen Duitse graven en ook enkele van geallieerde soldaten, waaronder Engelsen, Amerikanen en Schotten.

Pouls toont een foto van wat mogelijk de noodbegraafplaats is, maar hij blijft voorzichtig omdat hij niet met zekerheid kan zeggen dat de foto de exacte plek toont. De foto komt van iemand uit Assen en wordt ondersteund door omschrijvingen en archiefvermeldingen, die suggereren dat dit daadwerkelijk een begraafplaats in de zuidelijke Peel zou kunnen zijn. Volgens Pouls komt de omgeving die op de foto te zien is overeen met beschrijvingen van het gebied. Het heidegebied met zijn typerende heuvel lijkt op de oude landschappen rond Meijel. Daarnaast heeft Pouls in een archief een vermelding gevonden van een Duitse noodbegraafplaats in Meijel, wat de locatie van de foto ondersteunt.

De begraafplaats was destijds relatief onbekend, vooral omdat deze slechts vier jaar heeft bestaan. Voor velen bleef dit element van de oorlogsgeschiedenis van Meijel onopgemerkt, totdat de graven uiteindelijk na vier jaar werden verwijderd wegens klachten van de lokale bevolking. De slachtoffers werden in eenvoudige houten kisten overgebracht naar IJsselstein, waar ze in de zevende rij op de militaire begraafplaats werden herbegraven. Inmiddels zijn 22 van de soldaten geïdentificeerd, met leeftijden variërend van 17 tot 39 jaar. Van twee soldaten is nog altijd onbekend wie ze zijn.

Het boek van de heemkundevereniging vertelt niet eerder gepubliceerde verhalen, waaronder dit onbekende hoofdstuk uit de geschiedenis van Meijel. De vereniging overweegt om bij de voormalige begraafplaats een informatiebord te plaatsen, zodat dit verhaal niet verloren gaat. Pouls beschrijft het als een luguber, maar ook belangrijk verhaal dat de essentie van oorlog toont: dood, strijd en jonge mensen die vechten.