In de Boekend woont Karin, maar dat was nooit de bedoeling voor de lange termijn. Na haar scheiding verhuisde ze vanuit Baarlo naar de gemeente Venlo om tijdelijk onderdak te vinden. Wat volgde, was een zoektocht naar een vaste woning die jaren zou duren.
“Je denkt: na vijf jaar inschrijving bij de woningstichting kom je wel aan de beurt,” vertelt Karin. “Maar er zijn zóveel mensen op zoek, dat het nog steeds niet genoeg is. Ik heb zelfs mijn werkgever moeten vertellen dat het waarschijnlijk nog één of twee jaar zou duren.”
Geen urgentie, ondanks zorgen thuis
De situatie thuis maakt het extra zwaar. Door gezondheidsproblemen van haar zoon hoopte Karin op voorrang, maar die kwam er niet. “Het antwoord was eigenlijk heel duidelijk: je moet gewoon wachten. De regels zijn zo strak dat urgentie alleen in uitzonderlijke gevallen wordt toegekend. En wij vielen daar niet onder.”
Volgens Karin voelt het systeem daardoor onpersoonlijk. “Er wordt niet meer gekeken naar wie het meest geschikt is voor een woning of een buurt. Het is gewoon: nummer één krijgt de kans, en als die niet wil, schuift het door.”
Twintig kandidaten voor één woning
De druk op de woningmarkt merkt ze bij elke bezichtiging. “Vroeger ging je met een paar mensen kijken, nu sta je er met twintig tegelijk." En het kan zomaar zijn dat jij al de vierde groep bent die langskomt. Dan weet je eigenlijk al hoe laat het is.” Wat haar opvalt, is dat de problematiek breed leeft. “Je ziet jongeren die nergens kunnen beginnen, ouderen die niet kunnen doorstromen en mensen met allerlei achtergronden." "Iedereen zit vast.”
Wachten, regels en frustratie
Karin probeerde het op allerlei manieren. Ze schreef zich in voor nieuwbouwprojecten in onder andere Baarlo en Maasbree. Maar ook daar liep ze tegen regels aan. “In veel gevallen krijgen mensen uit de eigen gemeente voorrang." "Dat snap ik ergens wel, maar het maakt het voor buitenstaanders nog moeilijker.”
De lange wachttijd en de regels maken dat woningzoekenden zich machteloos voelen, zegt ze. “Je wordt een beetje gegijzeld door het systeem.”
Toch goed nieuws
Na jaren van zoeken is er nu eindelijk perspectief. Via haar netwerk kreeg Karin een tip die alles veranderde. “Na zeven maanden echt intensief zoeken kwam er ineens iets op mijn pad via vrienden.” Ze verhuist binnenkort naar Kessel. Daar heeft ze een woning gevonden die beter aansluit bij haar situatie.
“Het belangrijkste is dat er een slaapkamer op de begane grond is." "Dat geeft rust, zeker met het oog op de zorg voor mijn zoon.”
Voor het eerst in lange tijd durft Karin weer vooruit te kijken. “Ik hoop dat dit de plek is waar we eindelijk kunnen landen.”
