Leren leven
Uniek en bizar, zo omschrijft Jeanne haar situatie. Ze groeide op met een zus met een verstandelijke beperking en heeft vroeger veel voor haar gezorgd. Toen Jeanne jaren later trouwde, kreeg ze zelf een zoon met een beperking. “Je gaat ermee leren leven. Je leeft je leven”, zegt ze daarover aan tafel in Studio Zomer. “Later kwam ik erachter dat het wel heel uniek is om twee keer in je leven met hetzelfde te dealen te hebben.”
Terug naar huis
Het leven van haar zoon was niet makkelijk. Hij woonde op een andere plek en ging daar ook naar school. “Acht jaar lang woonde hij ergens waar hij niet op zijn plaats zat. Op enig moment hebben we hem weer naar huis gehaald en dat had nogal wat consequenties”, vertelt Jeanne. Ze wijst naar het Nederlandse zorgsysteem en naar het feit dat zij en haar man als pensionarissen alsnog 24 uur aan de bak moesten.
Jeanne krijgt een lach op haar gezicht als ze naar een foto van haar zoon kijkt. “Hij heeft nog steeds die leuke vrolijke lach. Dat is gewoon heel mooi. Het is altijd heel fijn geweest om voor hem te zorgen, maar als je dat op enig moment niet meer kunt…”, zo omschrijft ze haar bij vlagen machteloze gevoel.
Verhalen
Ze voelde de behoefte om haar ervaringen te delen en besloot die op papier te zetten. Schrijven doet ze al haar hele leven. Heel wat dagboeken en schriften zijn in de loop der jaren volgeschreven. Dit boek was voor Jeanne een goed moment om iets met die collectie te doen. “Ik heb wel een selectie moeten maken, je gaat bepalen wat je naar buiten wilt brengen. Dat was toch wel dit unieke verhaal.”
In het boek worden de verhalen over haar gezin behandeld en met name de impact van de situatie van haar zoon. “Wat betekent dat voor ons als ouders? Wat betekent dat voor de andere kinderen en wat doet dat eigenlijk met je hele leven?”, vroeg Jeanne zich af. Ook haar vroegere leven, samen met haar zus met wie ze heel close was, komt aan bod.
