Het leven van de 61-jarige Lilian Nijskens uit Grashoek werd de afgelopen jaren gekenmerkt door tegenslagen. In die moeilijke periodes vond ze houvast in de atletiek. Juist daarom kwamen een anonieme dreigbrief en een incident op de atletiekbaan extra hard aan.
Meerdere ongelukken, gezondheidsproblemen, het verlies van haar werk als intensivecareverpleegkundige en een zware strijd tegen borstkanker zetten het leven van Nijskens de afgelopen jaren op zijn kop. "Sport heeft mij geholpen om mezelf opnieuw uit te vinden", zegt ze erover. "Het gaf me weer structuur, een doel en iets om voor te vechten."
Nijskens werkte jarenlang op de intensive care, totdat haar leven vanaf 2010 veranderde door een reeks ongelukken. Ze kreeg onder meer te maken met langdurige lichamelijke klachten en verloor uiteindelijk haar baan. Toch bleef ze zich telkens terugvechten.
Op de atletiekbaan herontdekte ze een oude passie. Als kind behoorde ze al tot de snelste meisjes van haar klas en later pakte ze het sprinten serieus op. Atletiek werd voor haar meer dan een hobby. "Sport was echt mijn reddingsboei. Het hield me mentaal overeind."
Ook toen haar gezondheid opnieuw verslechterde, bleef ze trainen. Zo liep ze een Nederlands kampioenschap terwijl ze door een oogontsteking nauwelijks zicht had in één oog. Later volgden een TIA, darmproblemen en de diagnose borstkanker. Slechts enkele maanden na een borstoperatie stond ze alweer op de baan en veroverde ze brons in haar leeftijdscategorie op het NK.
Begin dit jaar kreeg Nijskens te maken met een anonieme dreigbrief. De afzender probeerde haar ervan te weerhouden deel te nemen aan een wedstrijd in Apeldoorn. In de brief stonden volgens haar zeer kwetsende en seksueel getinte beschuldigingen. Ook haar overleden vader werd daarbij genoemd.
"Er werden persoonlijke zaken genoemd. Zelfs mijn vader werd erbij gehaald. Dat deed pijn." De impact was groot. Nijskens nam contact op met de politie en met Slachtofferhulp. Uiteindelijk besloot ze de brief ook openbaar te maken. "Ik wilde laten zien wat zo'n anonieme dreiging met iemand doet. Blijkbaar wist degene die dit schreef hoe belangrijk atletiek voor mij is. Juist daarop werd gemikt." Wie de brief heeft geschreven, is niet bekend.
Later werd Nijskens tijdens een training een half uur lang gevolgd, aangesproken en achtervolgd door een man, ondanks meerdere duidelijke verzoeken om haar met rust te laten. "Ik ben weggelopen om afstand te nemen. Hij kwam achter mij aan. Vervolgens ben ik daadwerkelijk weggerend om aan de situatie te ontkomen, maar ook toen kwam hij opnieuw achter mij aan."
De man bleef haar benaderen, dezelfde boodschap herhalen en haar uitschelden. Ze noemt het gedrag pestend, provocerend, intimiderend en beledigend. Ook ervoer ze het als stalkend omdat haar pogingen om afstand te nemen telkens werden genegeerd. Het incident werd gemeld bij de Atletiekunie en ze maakte ook een melding bij de politie.
Na haar melding werden maatregelen genomen. Er kwam een tijdslot waarin de betreffende man niet op de atletiekbaan aanwezig mag zijn, zodat confrontaties kunnen worden voorkomen. Nijskens erkent dat daarmee actie is ondernomen, maar noemt het geen oplossing voor het onderliggende probleem.
Volgens haar maakt juist de voorgeschiedenis de situatie extra ernstig. Het incident was namelijk niet de eerste confrontatie met deze man. Al eerder waren er ongewenste benaderingen geweest. "Het probleem was nooit dat we op hetzelfde moment op de atletiekbaan waren. We zijn elkaar daarna vaker tegengekomen zonder problemen. Zolang hij mij met rust liet, gebeurde er niets."
Juist daarom kwam het nieuwe incident hard aan. "Er wordt vooral gekeken hoe ik hem kan vermijden. Maar waarom wordt hij niet aangesproken op zijn gedrag? Waarom staat niet centraal dat iemand een duidelijke grens moet respecteren?"
Volgens Nijskens raakt dat aan een bredere maatschappelijke discussie over sociale veiligheid binnen de sport. "Het probleem is niet dat twee mensen op dezelfde atletiekbaan aanwezig zijn. Het probleem ontstaat wanneer iemand een ander blijft volgen, benaderen en lastigvallen nadat meerdere keren duidelijk is gezegd dat er contact niet gewenst is. Een vrouw zou niet afhankelijk moeten zijn van een tijdslot om met rust gelaten te worden. Sociale veiligheid begint bij het respecteren van grenzen."
Ondanks alles blijft Nijskens trainen en wedstrijden lopen. "Ik laat mij niet door een dreigbrief of door intimidatie van de atletiekbaan verdrijven." Ze hoopt dat haar verhaal niet alleen gaat over haar persoonlijke ervaringen, maar ook over de vraag hoe wordt omgegaan met grensoverschrijdend gedrag.
De Atletiekunie is gevraagd om reactie maar wil in verband met privacy niet ingaan op vragen over dit specifieke geval.
