Theater en film, van Venlo tot AmsterdamYentl Evers is niet alleen theatermaker, maar ook filmmaker en regisseur. Dit jaar was ze genomineerd voor de Young Female Talent Award. “Het was een eer om genomineerd te zijn. Ik mocht mijn verhaal vertellen op een podium vol inspirerende vrouwen,” zegt Yentl enthousiast. Ze noemt Chantal Janzen als grote voorbeeld. “Als meisje wilde ik musicalster worden. Maar naarmate ik ouder werd, ontdekte ik dat regie en film me nog meer trokken,” vertelt ze. Om die droom na te jagen, vertrok ze naar de Randstad. “Toen ik mijn studie moest kiezen, wist ik: als ik dit echt wil, moet ik naar Amsterdam. Dat was mijn grote sprong in het diepe.”
Toch is de stap naar een grote stad niet noodzakelijk, weet Yentl. Ze spreekt met passie over haar verbondenheid met Limburg. “Ik wil jongeren laten zien dat je niet per se naar Amsterdam hoeft om je dromen waar te maken. Hier in Limburg liggen ook kansen,” verwijst ze naar de Venlose revue, die een speciaal plekje in haar hart heeft. Yentl noemt het een hoogtepunt in de regionale theaterwereld, waarbij ze ook het belang van het Limburgse dialect benadrukt. “Dat voelt als thuis. Limburgs brengt de cultuur tot leven en verbindt mensen. Het is een grote eer om hieraan te mogen schrijven.”
Olympische droom
Springruiter Lars Kersten zette in 2024 indrukwekkende prestaties neer. Hij won onder meer zijn eerste Wereldbeker in het Zweedse Göteborg. Zijn winnende paard werd kort daarna verkocht. Een emotionele maar noodzakelijke stap. “Het is zuur om afscheid te nemen van een paard waarmee je zoveel bereikt, maar het hoort bij ons vak,” legt Lars uit. Hij en zijn paard vormden een uniek duo. “Het is een samenwerking waarin zowel mijn gezondheid als die van het paard cruciaal zijn,” vertelt hij. Met de Olympische Spelen in Los Angeles in 2028 als doel, blijft Lars ambitieus. “Wie mijn partner tegen die tijd zal zijn, weet ik nog niet. Maar het is een doel waar ik alles voor geef.”
Lars is niet de enige telg van de familie Kersten die veelvuldig op het zadel te vinden is. Zijn broer Niels is ook een getalenteerde ruiter en ze werken veel samen in de thuisstal. “We hebben allebei onze eigen weg gevolgd, maar sinds anderhalf jaar werken we weer samen. Dat versterkt niet alleen onze band, maar ook onze prestaties,” ziet Lars. Dat harde werken hoopt Lars in 2025 te belonen. In januari vertrekt hij naar Basel waar een prestigieuze wedstrijd staat te wachten. Hij kan daar een belangrijke stap zetten richting zijn ultieme doel: deelnemen aan de Olympische Spelen in Los Angeles in 2028.
(Para)judo
Waar Lars zich in de toekomst hoopt te laten zien op de Olympische Spelen, is het sportevenement voor Jhon Ramaekers al bekend terrein. Hij is scheidsrechter bij zowel reguliere als Paralympische judowedstrijden. Hij reflecteert op zijn ervaringen in Tokio en Parijs. “Het contrast kon niet groter. Tokio had lege tribunes vanwege COVID-19, terwijl Parijs juist uitverkocht was met een enthousiast publiek.”
Parajudo, waarbij sporters met een visuele beperking op topniveau strijden, ligt Jhon na aan het hart. “Mijn taak is om ze aan het begin van de wedstrijd samen te brengen. Daarna is het spel vrijwel hetzelfde als bij regulier judo,” legt hij uit. Jhon stipt het belang van inclusiviteit in de sport aan. “In het Olympisch Dorp draait alles om sport, niet om beperkingen. Die sfeer is ongeëvenaard en ontzettend inspirerend.”
Tajiri: opa inspireert
Ook de viering van de honderdste geboortedag van kunstenaar Shinkichi Tajiri was afgelopen jaar een belangrijk moment. Zijn kleinzoon Shakuru Tajiri vertelt in de uitzending vanuit het hart over zijn bijzondere opa. “Hij was een warme man, altijd bezig met zijn kunst, maar maakte tijd om ons als kinderen erbij te betrekken.”
Van tentoonstellingen in het Bonnefantenmuseum tot nieuwe plannen voor exposities in de Verenigde Staten: de erfenis van Tajiri blijft groeien. “Het doorzettingsvermogen van mijn opa en zijn vermogen om negatieve ervaringen om te zetten in krachtige kunstwerken, inspireert me nog elke dag,” aldus Shakuru.
