Ze kan nog niet boksen, staat liever niet in de spotlights en weet dat er de komende tijd flink getraind moet worden. Toch hoefde Monique Leijsten (37) niet lang na te denken toen ze werd gevraagd om de bokshandschoenen aan te trekken voor het goede doel. “Ik ben wel van de uitdagingen. Als ik mij ergens in vastbijt, dan ga ik ervoor.”
Het begon met een telefoontje van Remco, organisator. Of Monique het leuk zou vinden om mee te doen aan een bijzonder boksevenement. Haar eerste reactie was nuchter: kom eerst maar eens koffie drinken. Maar het idee bleef hangen. “Ik ben wel van nieuwe uitdagingen en nieuwe doelen stellen. Ik kan niet boksen, dus toen dacht ik: dan wil ik het juist leren. Kom maar op.”
Dat er een goed doel aan het evenement verbonden is, gaf uiteindelijk de doorslag. “Voor een goed doel boksen, dat leek me wel wat.” Tegelijkertijd ziet Monique het als een mooie kans om nieuwe mensen te ontmoeten. “Met het team leer je nieuwe mensen en ondernemers kennen. Samen werk je toe naar iets moois voor het goede doel.”
Inmiddels zijn de eerste trainingen achter de rug en heeft Monique ontdekt dat boksen toch echt andere koek is. Vooral het incasseren van klappen was even wennen. “Boksen is echt next level. Je moet eraan wennen dat je geraakt wordt. Maar na een paar klappen denk ik ook: oké, dit gevoel ken ik nu wel.”
En dan is er natuurlijk nog de techniek. Voetenwerk, handen, verdediging en aanvallen: alles moet uiteindelijk samenkomen. “Ik moet nog wel even aan de bak om dat allemaal onder de knie te krijgen.”
Over haar lengte maakt Monique zich weinig zorgen. Wat ze misschien aan centimeters mist, wil ze compenseren met karakter. “Ik ben klein, dus ik moet het niet per se van mijn lengte hebben. Maar ik denk wel dat ik een pittige bokser ben.” Bang om de ring in te stappen is ze evenmin. “Als ik mij ergens in vastbijt, ga ik ervoor. Ik ben gelukkig niet bang aangelegd. Dat kun je bij boksen volgens mij ook niet echt gebruiken. Je moet wel een beetje pit hebben.”
Opvallend genoeg is het niet het gevecht waar Monique het meest tegen opziet. Het evenement eromheen vindt ze misschien nog wel spannender. Een opkomstnummer, door een volle zaal naar de ring lopen en interviews geven: het hoort er straks allemaal bij. “Ik sta niet zo graag in de spotlight. Het boksen zelf vind ik superleuk. Maar als ik dan hoor over het opkomstnummer, door de zaal lopen en alle mensen die komen kijken… dát vind ik wel spannend.”
Juist daarom wordt de avond voor haar een uitdaging die verder gaat dan alleen het boksen. “Ik denk dat ze een heel mooi concept gaan neerzetten. Ik ben er trots op dat ik daar onderdeel van mag zijn en dat ze bij mij dachten: laat Monique dat maar eens doen, dat is wel wat voor haar.” Eén ding staat voor haar vooraf al vast. Wanneer straks de bel gaat en het gevecht voorbij is, wil Monique duidelijkheid. “Ik houd niet van gelijkspel. Ik wil winnen of verliezen, maar gelijkspel doe ik niet aan.”
