Van ziekenkas tot schietvereniging
De oorsprong van de schutterij ligt in de oprichting van de ziekenkas St. Petrus in 1875. Leden konden bij ziekte rekenen op een kleine uitkering en vergoeding van dokterskosten. In 1881 groeide deze sociale voorziening uit tot een schietvereniging. Uit archiefstukken en het vaandel uit 1926 blijkt dat de daadwerkelijke schutterij al sinds dat jaar actief was. In 1906 werd daaruit schutterij St. Antonius opgericht, gericht op de beoefening van de schietsport.
De schutterij kende in de jaren dertig grote successen. In 1930 won St. Antonius het Oud Limburgs Schuttersfeest (OLS) in Obbicht. Twee jaar later herhaalde ze dit in Wessem. De namen van de winnende schutters uit Baarlo – waaronder Anton Holtman, Herm Peeters en Handrie Ewalds – leven nog altijd voort in de lokale geschiedenis.
Doorbraak na tegenvallers
In de jaren vijftig liepen de ledentallen terug. Zowel St. Antonius als St. Petrus & St. Paulus kampten met tegenvallende resultaten. In 1955 werd een samenwerking aangegaan. Een gezamenlijk trommelkorps werd opgericht, en er werd samen deelgenomen aan schuttersfeesten. Toch strandde de samenwerking al na een jaar. Verdwenen zilver, spanningen tussen leden en een gebrek aan vertrouwen leidden ertoe dat beide verenigingen in 1956 weer hun eigen weg gingen.
Na een periode van stilstand kwam in 1963/1964 alsnog de doorbraak. Dankzij bemiddelende gesprekken, onder andere door Wim Rosenberg, vonden de leden van Schutterij St. Petrus & St. Paulus onderdak bij St. Antonius. In 1965 werd de naam officieel uitgebreid tot Schutterij St. Antonius & St. Petrus. Vanaf dat moment trokken beide tradities samen verder – een eenheid die sindsdien fier wordt uitgedragen.
Vaandel
Het huidige vaandel van de schutterij, waarop Antonius en Petrus prijken, is een tastbare herinnering aan deze lange geschiedenis. Tijdens een restauratie in 2011 zijn beide zijden los van elkaar gemaakt en het vaandel bevindt zich tegenwoordig in het Limburgs Schutterijmuseum in Steyl.
