Man uit Horst
De eerste stap in Bea’s voetreis naar Santiago werd gezet in Nijmegen. Ze werd geïnspireerd door een man uit Horst die ze tegenkwam op de Vierdaagse. “Die vertelde dat hij naar Santiago de Compostella wilde lopen. Voor mijn gevoel was dat onmogelijk,” zo begint Bea haar verhaal. Een aantal jaren later kwam ze thuis te zitten. Ze was even niet meer in staat om mee te doen met de omgeving. “Ik moest even weg. Het ging allemaal niet meer, het zat op slot. Toen kwam die man uit Horst weer voorbij in mijn hoofd. Ik dacht: even verdiepen in wat hij destijds bedoelde met ‘ik ga wandelen naar Santiago’. Dat verdiepen ging over tot resultaat en ik ben naar Santiago vertrokken.”
Back-to-basic
De wandeling heeft Bea veel opgeleverd, met name bij terugkomst in Nederland. “Je merkt dat je weer wordt opgenomen in het snelle bestaan. Het móét weer allemaal, de tijd tikt weer en de agenda moet weer bijgehouden worden. Dat wilde ik allemaal niet meer, ik kwam erachter dat dat niet meer in mijn leven past. Het moest allemaal veel rustiger aan. Ik had geen zin om met de meute mee te doen,” vertelt ze. Haar oude leven had te veel prikkels. Vooral toen Bea thuis kwam te zitten, had ze het zwaar. “Je bent ingestort en de mensen om me heen hadden zoiets van: ‘zij?! Ze is altijd zo sterk geweest’, maar juist dat gebeurt dan als je altijd maar honderd procent wil halen. Dan stort het een keer in en dat merk je ook: dat wil ik niet meer. Ik wilde back-to-basic en dat bevalt me tot nu toe prima.”
Streven
Tot het uiterste gaan is iets dat Bea al bijna haar hele leven kenmerkt. In haar tijd als handbalkeepster was ze niet anders gewend. Dat perfectionisme stak ook de kop op in de eerste periode van haar voetreis. “25 Kilometer was niet genoeg, dan moest 30 of 35 zijn. Uiteindelijk merk je dat je dat los moet laten, maar dat kost moeite als je altijd dat streven hebt gehad met alles wat je gedaan hebt. Dat was al zo toe ik nog handbalde, ik kon nooit zo goed tegen mijn verlies. Ik streefde naar het hoogste en dat heb ik nu gelukkig iets minder,” zegt Bea met een glimlach.
Charmes
Terug naar die lange wandeling van Nederland naar Spanje. De route van zo’n 1.900 kilometer doorkruist België, Frankrijk en vervolgens nog zo’n 800 kilometer Noord-Spanje. Is dat wel veilig, zeker als vrouw in je eentje? “Ja, dat wordt veilig bevonden. Als je als vrouw ergens aanbelt of om hulp vraagt, dan zouden ze een vrouw eerder helpen dan een man of een stel. Dat hebben onderweg meerdere mensen verteld. Dan zeiden ze: ‘jij bent een vrouw, als jij aanbelt krijg je het wel gedaan’. En zo was het ook. Je moet je charmes wel veel gebruiken,” grapt Bea.
