Tijdens de begrotingsbehandeling op dinsdag 10 november stelden we de coalitie een eenvoudige vraag: waar is het plan? Het antwoord heeft ons geschokt.
Column door: fractie CDA Peel en Maas
Het college zet drie miljoen euro apart in drie nieuwe potjes: een miljoen voor het buitengebied, een voor doorstroming op de woningmarkt en een voor de arbeidsmarkt. Er staat geen doel bij, geen meetpunt en geen moment om te kijken of het werkt. In de hele meerjarenbegroting wordt er zelfs geen euro uit uitgegeven. Wat moet dit geld opleveren, en waarom juist een miljoen?
Lokaal Peel en Maas, de grootste coalitiepartij, kon daar geen enkele inhoudelijke of financiële uitleg bij geven en gaf toe dat die er niet is. En VVD-wethouder Hermans zei letterlijk: “Het had ook vijf ton kunnen zijn.” Drie miljoen euro gemeenschapsgeld, uit de lucht gegrepen. Hoe kan dat?
Het past in een breder beeld. De uitgaven stijgen in één jaar met 9,5 miljoen euro. De reserves, het spaargeld van alle inwoners, dalen in vier jaar met 8,5 miljoen, terwijl de schuld groeit van 93 naar 116 miljoen. De begroting sluit alleen omdat er elk jaar 1,4 tot 2 miljoen uit de spaarpot gaat om vaste lasten te betalen. En de woonlasten voor een gemiddeld huishouden stijgen tot 2030 van 907 naar bijna 1.050 euro.
Peel en Maas is groot geworden door nuchter te blijven. Geef niet meer uit dan je hebt en investeer alleen als je weet wat het oplevert. Deze coalitie laat dat los. De VVD, ooit net als wij de partij van financiële degelijkheid, herkennen we niet meer terug. PRO, de enige coalitiepartij met ideeën, wil vooral meer geld uitgeven. Zo ontstaat een coalitie waarin PRO de koers bepaalt, Lokaal Peel en Maas haar keuzes niet kan uitleggen en de VVD volledig bij PRO op schoot is gaan zitten. Het resultaat is een geloof in een maakbare samenleving, betaald met gemeenschapsgeld.
Het CDA is juist vóór investeren, maar met een duidelijk plan en het geld goed geregeld. Daarom steunen we de bouw van tweeduizend woningen tot 2035, actief grondbeleid en goede schoolgebouwen. Eerst het plan, dan het geld.
Wij geloven in de kracht van gemeenschappen, en daar horen goede gemeenschapshuizen bij. Juist daarvoor komt er in deze begroting geen euro bij, terwijl iedereen weet dat er aanvragen aankomen, zoals die van d’n Binger in Meijel, onder meer voor verduurzaming. We vroegen de coalitie: als u dan toch drie miljoen wilt uitgeven, waarom niet een miljoen voor het verenigingsleven, een voor de gemeenschapshuizen en een voor de bestrijding van eenzaamheid? Daar weten we al waar de vraag ligt. Het enige antwoord: “Het staat in het coalitieakkoord.” Tja, wat moet je dan nog zeggen?
Wij stelden voor de drie miljoen in de algemene reserve te laten tot er per potje een plan ligt. De coalitie stemde dat weg, want het staat immers in het coalitieakkoord.
Een gemeente is niet van het gemeentebestuur, maar van haar inwoners. Wij geloven in zelfsturing, diversiteit en duurzaamheid. De kracht van Peel en Maas zit niet in het gemeentehuis, maar in onze dorpen, vrijwilligers die zich inzetten voor hun vereniging, ondernemers die werkgelegenheid bieden en inwoners die naar elkaar omkijken. De gemeente moet die kracht koesteren en ondersteunen. Niet door vooraf miljoenen in potjes te stoppen, maar door samen met de samenleving te kijken wat nodig is en daar gericht in te investeren.
Koesteren betekent ook gewoon niet in de weg zitten. Organisatoren van evenementen, dorpsoverleggen en horeca zeggen het ons steeds vaker: door de stapel regels is het geen lol meer om iets te organiseren. Regels en toezicht zijn nodig, maar ze moeten in verhouding staan tot het risico. Een vrijwilliger die een dorpsfeest organiseert, is geen professional. Begin bij vertrouwen en grijp in als het nodig is.
De begroting zegt het zelf: niet vinken, maar risicogestuurd. Daar houden we het college aan. Niet omdat we zuinig zijn op geld, maar omdat we zuinig zijn op Peel en Maas.
