Ze vertegenwoordigde honderdduizenden studenten, strijdt voor gelijke kansen en won eind vorig jaar de Young Talent Limburg Award 2025. Nu staat Demi Janssen (23) uit Maasbree voor een nieuwe stap. Voor haar droomopleiding verhuist ze een jaar naar Amsterdam. Toch denkt ze nu al aan een terugkeer. “Limburg is echt onderdeel van mij.”
Wie Janssen thuis in het buitengebied van Maasbree spreekt, begrijpt dat de overgang naar Amsterdam groot wordt. “Ik woon best wel afgelegen. Een beetje in the middle of nowhere”, vertelt ze. De supermarkt ligt drie kilometer verderop, maar juist de rust waardeert ze. “In de avond kun je even rustig wandelen. Zeker met de zonsondergang kan ik daar heel erg van genieten.”
Binnenkort maakt ze die rust voor een groot deel van de week plaats voor de drukte van de hoofdstad. Helemaal verdwijnen uit Maasbree doet ze niet: in de weekenden blijft ze regelmatig terugkomen.
Stem geven aan wie minder wordt gehoord
Janssen kreeg eind 2025 de Young Talent Limburg Award. Volgens Stichting Topvrouwen Limburg zet ze zich al sinds haar veertiende in voor inclusieve inspraak en kansengelijkheid. Van de Jongerenraad Venlo schopte ze het uiteindelijk tot voorzitter van het Interstedelijk Studenten Overleg (ISO). De jury roemde haar overtuiging dat alle stemmen in de samenleving moeten meetellen.
De prijs ziet Janssen vooral als een kans om haar boodschap verder uit te dragen. “Het was allereerst een hele mooie erkenning voor hetgeen waar ik mij voor heb mogen inzetten. Maar uiteindelijk ben ik vooral heel dankbaar dat het me ook een podium heeft gegeven om verder te blijven werken aan een missie waar ik zo erg in geloof.”
Die missie draait om een samenleving waarin iedereen mee kan doen. Volgens Janssen betekent kansengelijkheid daarbij meer dan alleen dezelfde mogelijkheden aanbieden. Mensen moeten ook daadwerkelijk gehoord en serieus genomen worden. “Wat je vaak ziet, is dat mensen die al wat minder kansen hebben in onze maatschappij ook minder gehoord worden. Dus voor mij begint kansengelijkheid ook bij inspraak. Word je gehoord? Word je serieus genomen? En organiseer je het op een manier die past bij de doelgroep?”
Het begon met warme chocolademelk
Haar maatschappelijke betrokkenheid begon al op de middelbare school. Janssen sloot zich aan bij de leerlingenraad. Daar had ze naar eigen zeggen aanvankelijk twee redenen voor. “Enerzijds natuurlijk omdat het heel mooi is om mee te praten over je eigen onderwijs. Anderzijds ook omdat we dan gratis warme chocolademelk kregen”, vertelt ze lachend. “Heel wat jaren en heel veel warme chocolademelk later hebben we vooral heel veel mooie gesprekken gevoerd.”
Daar ontdekte ze hoe waardevol het is wanneer jongeren invloed krijgen op hun eigen omgeving. Samen met andere jongeren richtte ze vervolgens een jongerenraad op. Later zette ze zich ook op provinciaal niveau in en uiteindelijk vertegenwoordigde ze als ISO-voorzitter studenten uit heel Nederland.
Persoonlijke motivatie
Haar strijd voor gelijke kansen heeft ook een persoonlijke oorsprong. Janssen is half Pools en werd mede opgevoed door haar Poolse oma. Als kind merkte ze dat ze soms woorden anders uitsprak en thuis andere tradities kende. “Als klein meisje kon ik daar heel erg onzeker over zijn. Want je wilt erbij horen. Je wilt niet anders zijn. nmiddels kijkt ze daar anders naar. “Nu, heel veel jaren later, wil ik eigenlijk tegen dat kleine meisje zeggen: je mag daar ook heel trots op zijn.”
Ze omschrijft haar identiteit als een kleurenpalet. “Ik heb mijn Poolse kant, maar ik heb ook mijn Limburgse kant waar ik heel erg trots op ben. En ik wil andere mensen laten zien dat zij dat ook mogen zijn.” Volgens Janssen kan iemands achtergrond bovendien van grote invloed zijn op de kansen die iemand krijgt. Dat geldt bijvoorbeeld voor jongeren van wie de ouders niet hebben gestudeerd, thuis minder goed Nederlands spreken of voor jongeren die mantelzorger zijn. Juist voor hen kan een goed netwerk volgens haar het verschil maken.
Van Maasbree naar Den Haag
Als voorzitter van het Interstedelijk Studenten Overleg kwam Janssen ook in Den Haag terecht. De stap naar het landelijke podium was groot. “Als je twintig bent en opeens van de ene op de andere dag een NOS of een Tweede Kamerlid wat van je wil, is dat best spannend”, blikt ze terug. eer indruk maakten de persoonlijke verhalen van studenten. Ze herinnert zich bijvoorbeeld studenten met een chronische ziekte die vertelden dat ze daardoor hun droomopleiding niet konden volgen.
Ook een vergoeding voor stagiairs was een belangrijk onderwerp. Volgens Janssen kunnen studenten zonder financiële steun van hun ouders in de problemen komen wanneer ze fulltime stage moeten lopen zonder daarvoor voldoende te worden vergoed.
Jong talent behouden voor Limburg
Hoewel Janssen voorlopig zelf uit Limburg vertrekt, houdt juist de vraag hoe de provincie jong talent kan behouden haar bezig. Vooral de aansluiting tussen onderwijs en arbeidsmarkt vindt ze interessant.
“We zien heel veel jonge mensen wegtrekken, terwijl we eigenlijk als Limburg ook heel trots mogen zijn op wat we te bieden hebben. We zien ook dat mensen vaak later weer terugkomen. Dus hoe mooi zou het zijn als we die aansluiting verbeteren en ervoor kunnen zorgen dat talent hier echt tot bloei kan komen?”
Waar haar eigen loopbaan uiteindelijk terechtkomt, weet ze nog niet. De functie is voor haar minder belangrijk dan de missie. Ze wil blijven werken aan een samenleving waarin iedereen mee kan doen.
‘Limburg zal altijd een thuis zijn’
Voorlopig wacht eerst Amsterdam. De beslissing om voor haar opleiding te verhuizen was niet vanzelfsprekend. “Ik heb ook echt overwogen: wil ik niet toch hier blijven? Maar het is wel mijn droomopleiding. Dus ik heb besloten om dat te gaan doen.” Een definitief afscheid van Limburg is het zeker niet. Janssen verwacht dat de provincie ook in de toekomst een belangrijke rol in haar leven blijft spelen.
“Ik denk wel dat ik terug wil. Je weet natuurlijk nooit wat op je pad komt. Maar uiteindelijk is Limburg echt onderdeel van mij. Ik heb hier mijn vrienden, ik heb hier mijn werkzaamheden en ik hou ook wel echt van deze provincie.” En mocht haar toekomst uiteindelijk toch ergens anders liggen, één ding verandert volgens Janssen niet: “Los van wat de toekomst gaat brengen, weet ik wel dat Limburg altijd een thuis voor me zal zijn.”
