Voor zijn drieluik ‘Het document voor een monument’, dat de grootschalige renovatie van het Binnenhof volgt, portretteerde Holthuis tientallen prominente politici en bestuurders. “Het eerste deel gaat over het verleden, het tweede over het gebruik van het Binnenhof. Daarin wilden we de gebruikers portretteren, waaronder ook Hans Wiegel.”
Een politieke reus op een bankje
De foto van Hans Wiegel moest een verwijzing zijn naar de beroemde Nacht van Wiegel in 1999, waarin hij als VVD-senator het referendumwetvoorstel torpedeerde en daarmee het tweede paarse kabinet ten val bracht. “Ik wilde hem portretteren op de plek in de Eerste Kamer waar hij die nacht zat. Alleen, hij dacht dat hij ergens anders zat dan ik op YouTube had gezien. Daar was even discussie over.” Uiteindelijk liet Wiegel zich gewillig fotograferen, al hield hij het graag kort. Holthuis probeerde hem al terugblikkend te laten mijmeren, en ving dat moment. “Dan zie je het gezicht vertrekken. Een kleine grimace. Dat was het moment.”
Terlouw tussen het groen
Heel anders was de ontmoeting met Jan Terlouw, bij hem thuis in het groene Twello. “Hij liet me volledig vrij. Ging thee zetten en zei: zeg maar wat je wil.” De foto, genomen in het voorjaar, ademt rust en waardigheid. “Ik wilde het weelderige groen rondom zijn huis vangen. Dat paste bij hem.”
Terlouw sprak vol begrip over de miljoenen die de renovatie van het Binnenhof kost. “Hij zei: het mag ook wat kosten. Het is van ons allemaal, de vlag op onze democratie.” Holthuis is het daarmee eens. “Er is 800 jaar nauwelijks iets aan gedaan. Nu moet het goed gebeuren – niet voor ons, maar voor de generaties na ons.”
Een foto die nooit zo bestond
In het boek prijkt ook een indrukwekkende foto van Prinsjesdag, ogenschijnlijk genomen op het hoogtepunt van de ceremonie. In werkelijkheid is het een collage van tientallen foto’s, digitaal samengevoegd. “Als de koetsen aankomen, ben je eigenlijk al te laat. Het plein is dan leeg vanwege de veiligheid. Dus ik heb een soort timelapse gemaakt van alles wat vooraf gebeurde en dat samengevoegd. Die scène heeft nooit op één moment zo bestaan.”
‘Het gaat niet om politiek, maar om het gebouw’
Het boekproject is bewust niet politiek van toon. “Het gaat over het gebouw, over wat daar gebeurd is en wat dat betekent. Niet over partijpolitiek.” Toch zijn het de persoonlijke verhalen die het menselijk maken. Zoals de foto van Wim Deetman, genomen in een half gestripte Tweede Kamer. “Hij moest van de bouwvakkers een hesje en helm op. Dat wilde ik niet, maar er viel niet over te praten. Het was take it or leave it.”
Bewaren voor de toekomst
Voor Holthuis is het Binnenhof geen abstract monument, maar een plek waar geschiedenis voelbaar is. “Je loopt daar en weet: hier is ontzettend veel gebeurd. Dat mag je niet verloren laten gaan.” Zijn boek wil dan ook niet alleen de verbouwing tonen, maar vooral de ziel van het gebouw vangen. “Het is iets wat we moeten bewaren. Niet voor de pracht, maar voor het verhaal.”
