Maar haar inzet gaat verder dan muziek alleen: Marlou is ook actief als bestuurslid én bevlogen ambassadeur van de schutterstraditie.
“Ik speel piccolo en loop mee tijdens optochten en schuttersfeesten,” vertelt Marlou. “Daarnaast geven we met het Fluiterkorps ook wel eens concerten.” Muziek is voor haar meer dan een hobby – het is een manier van verbinden, van erbij horen.
Betrokken
Haar betrokkenheid bij de schutterij begon dankzij haar partner. “Hij was al lid. Toen we een relatie kregen, ben ik meegegaan naar de schuttersfeesten. Op een gegeven moment vroeg de dirigent van het Fluiterkorps of ik mee wilde doen. Toen ben ik lessen gaan volgen.” Na een jaar oefenen mocht ze aansluiten bij het grote korps.
In de jaren ’90 zat Marlou al negen jaar in het bestuur van de schutterij in Kessel. Sinds een jaar is ze opnieuw bestuurslid. “Het voelt goed om weer actief bij te dragen. De schutterij is een hechte gemeenschap.” Het fluiterkorps repeteert op donderdagavonden van acht tot tien. “We hebben een tijd op een alternatieve locatie geoefend, maar binnenkort keren we terug naar het gemeentehuis. Daar is voldoende opslagruimte en het voelt als thuis.”
Sfeer aan optredens
Marlou vindt het jammer dat fluiterkorpsen langzaam verdwijnen. “Vroeger waren er veel meer. Het geluid van piccolo’s en dwarsfluiten is uniek – veel lichter en scherper dan bijvoorbeeld trommels of hoorns. Het geeft echt een eigen sfeer aan optredens.”
Wat haar het meest aanspreekt? “De verbondenheid,” zegt ze zonder aarzelen. “Je leert zoveel mensen kennen van andere schutterijen. De sfeer tijdens schuttersfeesten is altijd gezellig. Het is iets wat je bijblijft.”
