In alle vroegte kwamen donderdag inwoners en betrokkenen samen in Maasbree voor de jaarlijkse Walk into the Light. Vanaf het Mafcentrum vertrokken rond 6.00 uur deelnemers voor een wandeling van ongeveer vier kilometer. Met de tocht wordt aandacht gevraagd voor zelfdoding en de grote impact daarvan op nabestaanden, naasten en mensen die zelf met suïcidale gedachten te maken hebben.
De wandeling verliep in een bijzondere sfeer. Er was ruimte voor stilte, maar vooral ook voor gesprekken en ontmoeting. Deelnemers deelden ervaringen en vonden herkenning bij elkaar. „Het is indrukwekkend en verbindend. Er ontstaat altijd zo’n gevoel van saamhorigheid en dat vind ik heel mooi”, vertelt een van de deelnemers.
Persoonlijke verhalen
Onder de deelnemers waren mensen die een dierbare verloren door zelfdoding, maar ook mensen met eigen ervaringen met suïcidale gedachten.
Annette van Lier verloor 22 jaar geleden haar zus door zelfdoding. „Ik weet wat voor impact het heeft op ons als gezin.” Coco Nabben liep mee omdat hij vorig jaar zijn beste vriend verloor. „Morgen zou hij dertig worden. Ik sta daarom stil bij het moment dat hij morgen jarig zou zijn, maar ook bij het feit dat ik hem vorig jaar ben verloren.”
Juist het samenkomen met anderen helpt volgens de deelnemers bij de verwerking. Iedereen draagt zijn eigen verhaal mee, maar door daarover te praten kan de last minder zwaar voelen.
‘Delen maakt het minder zwaar’
Ook iemand die zelf ervaring heeft met depressieve klachten liep mee. „Ik heb zelf wel eens aan zelfdoding gedacht. Die depressieve klachten zijn in mijn leven op en neer gegaan. Dat is een kwetsbaarheid die ik heb.”
Inmiddels weet Jolijn Taks dat gedachten aan zelfdoding niet automatisch gevolgd hoeven te worden. Openheid speelt daarin een belangrijke rol. „Er is ruimte om er open over te zijn en het soms te delen. Als ik iets uitspreek, voelt het minder zwaar. Minder als iets wat ik alleen moet dragen.”
Die ervaring heeft ook het perspectief op het leven veranderd. „Ik vind het leven nu over het algemeen best wel leuk. Iedereen die nog een kans maakt om later terug te kijken en te denken: wat ben ik blij dat ik er nog ben. Als we daar één iemand mee helpen, dan is dat echt al alles waard.”
Taboe blijft bestaan
Hoewel er steeds meer aandacht is voor mentale gezondheid en zelfdoding, blijft het onderwerp volgens de deelnemers moeilijk bespreekbaar. „Er zit altijd een drempel om erover te praten.”
Samen stilstaan
De Walk into the Light moet juist ruimte bieden om die stilte te doorbreken. „Als we samen zijn zoals vandaag, kun je ook met andere mensen zijn die hetzelfde voelen of hetzelfde hebben meegemaakt.”
Door het onderwerp regelmatig bespreekbaar te maken, kunnen mensen volgens de deelnemers mogelijk eerder hulp zoeken en nadenken over andere mogelijkheden. „Je geeft mensen in ieder geval de kans om erover na te denken: is dit wel echt wat ik wil, of wil ik een ander leven? Of mijn leven anders vormgeven?”
Na de wandeling kwamen de deelnemers samen voor een ontbijt. Ook waren professionals aanwezig voor mensen die behoefte hadden aan ondersteuning of een persoonlijk gesprek.
Aanwezigen benadrukken dat het belangrijk blijft om regelmatig aandacht te vragen voor zelfdoding. „Mensen hebben er niet vaak het besef van dat het dagelijks nog steeds gebeurt.” De Walk into the Light is daarmee niet alleen een moment van herdenking, maar vooral ook een oproep om naar elkaar om te kijken en het gesprek aan te gaan.
