EGOpop werd in 2004 voor het eerst georganiseerd in een kermistent bij Café Manders. De eerste editie, zonder voorverkoop en met beperkte capaciteit, trok direct een volle tent. “We noemden het een festival, al was het toen feitelijk niet meer dan een muziekevenement op één dag,” aldus Bart Delissen, die sinds het begin de kar trekt.
Naar terrein schutterij
Vanaf 2006 verhuisde EGOpop naar een groter terrein bij de schutterij in Egchel. Die stap markeerde het begin van een periode van groei, professionalisering en bredere bekendheid. In de jaren die volgden stonden onder meer Golden Earring, Kensington, Racoon en Ilse DeLange op het podium.
Sterke lokale verankering
Wat EGOpop onderscheidde van veel andere festivals, was de nauwe betrokkenheid van de lokale gemeenschap. De organisatie wordt volledig gedragen door vrijwilligers uit het dorp en de omliggende regio. “De opbouwweek is altijd een sociale gebeurtenis. Mensen lopen spontaan binnen en vragen of ze kunnen helpen.” Klachten over overlast zijn er nauwelijks geweest. De open houding en transparante werkwijze van de organisatie droegen bij aan het draagvlak in de gemeenschap.
Laatste editie als eerbetoon
De organisatie besloot in 2025 tot een definitief afscheid. “Na meer dan twintig jaar vinden we het moment gekomen om waardig af te sluiten,” aldus de organisatie. Het motto 'Nog Eine Dan' symboliseert zowel de melancholie als de dankbaarheid waarmee het festival ten einde komt.
Tijdens de laatste editie wordt groots uitgepakt. Vrijwilligers zijn al maanden bezig met de voorbereidingen. De volledige aankleding en programmacoördinatie liggen opnieuw in handen van het kernteam uit Egchel.
