De 32-jarige Franssen volgde afgelopen jaar de HBO-studio Social Work. Dat was de eerste aanzet om, na de Olympische Spelen van Tokio, afstand te nemen van de sport.
Happy
Nu, een jaar later, heeft ze de knoop definitief doorgehakt. "Ik zal altijd wel blijven sporten, had ook nog wel door kunnen gaan tot de Spelen in Parijs," zo legt Franssen uit. "Maar dan zou ik niet per se happy van worden. Mijn eigen geluk is ook belangrijk. De afgelopen jaren heb ik dat genegeerd."
Prijzen
Juul Franssen begon als vijfjarige op de judomat en de snelle rekensom leert dat de geboren Reuverse 27 jaar haar favoriete sport beoefende. En met succes, want in de klasse tot 63 kilogram won ze diverse internationale prijzen, waaronder tweemaal een bronzen medaille op het wereldkampioenschap.
RechtzaakDe vijfde plek, vorig jaar op de Spelen in Japan, bleek uiteindelijk het eindpunt. Het einde ook van een traject dat in 2017 werd ingezet met een rechtszaak om los te komen van het trainingsbeleid van de judobond. Dat bepaalde, na de Spelen van Rio in 2014, dat judoka's fulltime in Papendal moesten gaan trainen. Franssen kon zich daar niet in vinden. Ruim een jaar belandde ze buiten de nationale selectie en moest ze het zonder internationale wedstrijden doen.
Franssen werd uiteindelijk door de rechter in het gelijkgesteld en mocht daardoor haar eigen traject volgen, waarbij trainen in zowel Rotterdam als op het nationaal trainingscentrum in Papendal tot de mogelijkheden behoorde. Uiteindelijk greep ze in Tokio net naast brons. Misschien wel de grootste sportieve teleurstelling in haar carrière.
Toekomst
Nu kiest Juul Franssen voor zichzelf en haar omgeving. Op zoek naar nieuwe maatschappelijke uitdagingen. Wellicht dat die in de verre toekomst ook wel bij judobond liggen, in de sfeer van begeleiding. Om haar ervaring over te dragen aan nieuwe talenten.
