Hij floot 426 wedstrijden in het betaald voetbal, stond op het veld met Lionel Messi en maakte als lid van het scheidsrechtersteam van Björn Kuipers het internationale topvoetbal van dichtbij mee. Maar achter de indrukwekkende carrière van oud-topscheidsrechter Ed Janssen uit Meijel schuilt ook een persoonlijk verhaal. Na zijn afscheid van het voetbal belandde hij in een moeilijke periode, waarin hij kampte met een depressie en zijn huwelijk strandde. In het programma De Wereld van Ed Janssen sprak hij met presentator Pascal Meijer over zijn jeugd, zijn hoogtepunten en de keerzijde van het topsportbestaan.
Het gesprek vond plaats op een bijzondere locatie: de kantine van RKMSV in Meijel. Precies de plek waar Janssen als jonge voetballer zijn eerste stappen zette. Zijn inmiddels 90-jarige vader en twee zussen waren aanwezig om herinneringen op te halen.
Janssen groeide op vlak bij het sportpark. Voetbal beheerste zijn jeugd. „Onze moeder zeiden altijd: onze Ed heeft geen speelgoed nodig, als hij maar een bal heeft en een paar schoenen waarmee hij tegen die bal mag trappen.”
Toch kende zijn jeugd ook een ingrijpende periode. Op achtjarige leeftijd kreeg Janssen borstkanker. Hij moest regelmatig naar het ziekenhuis in Amsterdam en kon maandenlang niet voetballen. De behandeling sloeg aan en hij herstelde volledig. Zelf herinnert hij zich vooral hoe graag hij weer het veld op wilde.
Als speler kwam Janssen uit voor de jeugd van VVV en later het eerste elftal van RKMSV. Een professionele voetbalcarrière zat er niet in, maar zijn liefde voor het spel bleef. Pas op zijn 26e of 27e begon hij met fluiten.
Zijn talent werd opgemerkt door voormalig topscheidsrechter Mario van der Ende. Die zag mogelijkheden, al vond hij Janssen eigenlijk te oud om nog aan een loopbaan in het betaald voetbal te beginnen.
Janssen kreeg toch zijn kans. Zijn onverwachte debuut volgde tijdens Roda JC tegen PEC Zwolle. Hij was aangesteld als vierde official, maar moest na zeventig minuten invallen omdat de scheidsrechter geblesseerd raakte. Niet veel later volgde zijn eerste officiële aanstelling bij Cambuur tegen Excelsior.
Uiteindelijk floot hij 426 wedstrijden in het betaald voetbal. Zijn vader was bij het overgrote deel daarvan aanwezig. „Ik denk dat hij er meer dan 375 mee is geweest”, vertelde Janssen. Bij veel clubs werd zelfs gevraagd of zijn vader ook weer aanwezig was.
Zijn scheidsrechtersloopbaan bracht Janssen naar internationale voetbalstadions en grote sterren. Een van zijn mooiste herinneringen is een wedstrijd tussen Celtic en Barcelona, waarbij hij Lionel Messi van dichtbij aan het werk zag.
„Messi scant constant. Zodra hij de bal krijgt, weet hij precies wat er om hem heen gebeurt. Hij denkt echt drie stappen vooruit. Fenomenaal.”
Toch was er één voetballer die voor Janssen altijd boven de rest uitstak: Diego Armando Maradona. Als jongen was hij al groot bewonderaar van de Argentijnse voetballegende. Later kreeg hij de kans hem persoonlijk te ontmoeten en zelfs een wedstrijd van zijn team te fluiten.
Ook zijn dochters maakten kennis met Maradona, die uitgebreid de tijd nam om een shirt te signeren. De bewondering ging zelfs zo ver dat Janssen zijn slaapkamer in de kleuren van de Argentijnse vlag liet schilderen.
Het gesprek kreeg ook een persoonlijk karakter. Waar Janssen jarenlang gewend was aan de druk, spanning en structuur van het topvoetbal, volgde na zijn actieve carrière een moeilijke periode.
Hij kampte met een depressie en ook zijn privéleven veranderde ingrijpend. Zijn huwelijk hield geen stand.
„In die slechte periode is mijn huwelijk ook gestrand”, vertelde hij openhartig.
Later ontmoette Janssen zijn nieuwe partner en bouwde hij opnieuw aan zijn leven. Daarmee liet hij zien dat achter de man die jarenlang belangrijke beslissingen nam op het voetbalveld ook iemand schuilgaat die persoonlijk moeilijke jaren heeft doorgemaakt.
Het gesprek bij RKMSV bracht Janssen uiteindelijk terug naar zijn roots. Naar het voetbalveld waar hij als jongen urenlang tegen een bal trapte, de club waar hij successen beleefde en de familie die hem gedurende zijn carrière bleef steunen.
Vooral de aanwezigheid van zijn vader maakte de avond bijzonder. De man die honderden wedstrijden met hem meereisde, zat nu opnieuw langs de zijlijn. Ditmaal niet om zijn zoon te zien fluiten, maar om samen terug te kijken op een bijzonder voetballeven.
